Santiago Capitulo 1
📖 Biblia Tranliteral Hebreo-Griego Español
Santiago Capitulo 1
Ἰάκωβος θεοῦ καὶ κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ δοῦλος, ταῖς δώδεκα φυλαῖς ταῖς ἐν τῇ διασπορᾷ, χαίρειν.
1
Santiago, δοῦλος (doûlos — siervo, esclavo voluntario, servidor rendido) de Dios y del Señor Jesucristo, a las doce tribus que están en la διασπορᾷ (diasporá — dispersión, pueblo esparcido fuera de su tierra): salud.
Iákōbos Theoû kai Kyríou Iēsoû Christoû doûlos, tais dōdeka phylais tais en tē diaspora, chaírein.
Πᾶσαν χαρὰν ἡγήσασθε, ἀδελφοί μου, ὅταν πειρασμοῖς περιπέσητε ποικίλοις.
2
Hermanos míos, tened por sumo χαρὰν (charán — gozo, alegría profunda que no depende de la circunstancia), cuando os halléis en diversas πειρασμοῖς (peirasmoîs — pruebas, procesos que examinan la fe).
Pâsan charàn hēgḗsasthe, adelphoí mou, hótan peirasmoîs peripésēte poikílois.
γινώσκοντες ὅτι τὸ δοκίμιον ὑμῶν τῆς πίστεως κατεργάζεται ὑπομονήν.
3
Sabiendo que la δοκίμιον (dokímion — prueba que demuestra autenticidad, refinamiento) de vuestra πίστεως (písteōs — fe, confianza fiel y dependencia de Dios) produce ὑπομονήν (hypomonḗn — paciencia, perseverancia, resistencia bajo presión).
Ginṓskontes hóti tò dokímion hymōn tēs písteōs katergázetai hypomonḗn.
ἡ δὲ ὑπομονὴ ἔργον τέλειον ἐχέτω, ἵνα ἦτε τέλειοι καὶ ὁλόκληροι, ἐν μηδενὶ λειπόμενοι.
4
Mas tenga la paciencia su obra completa, para que seáis τέλειοι (téleioi — maduros, completos, desarrollados espiritualmente) y ὁλόκληροι (holóklēroi — íntegros, completos en todas sus partes), sin que os falte cosa alguna.
Hē dè hypomonḕ érgon téleion echétō, hína ēte téleioi kai holóklēroi, en mēdenì leipómenoi.
Εἰ δέ τις ὑμῶν λείπεται σοφίας, αἰτείτω παρὰ τοῦ διδόντος θεοῦ πᾶσιν ἁπλῶς καὶ μὴ ὀνειδίζοντος, καὶ δοθήσεται αὐτῷ.
5
Y si alguno de vosotros tiene falta de σοφίας (sophías — sabiduría, entendimiento divino para vivir correctamente), pídala a Dios, el cual da a todos abundantemente y sin reproche, y le será dada.
Ei de tis hymōn leípetai sophías, aiteitō para tou didontos Theou pasin haplōs kai mē oneidizontos, kai dothēsetai autō.
αἰτείτω δὲ ἐν πίστει, μηδὲν διακρινόμενος· ὁ γὰρ διακρινόμενος ἔοικεν κλύδωνι θαλάσσης ἀνεμιζομένῳ καὶ ῥιπιζομένῳ.
6
Pero pida con πίστει (pístei — fe, confianza firme y activa en Dios), no dudando nada; porque el que duda es semejante a la ola del mar, impulsada por el viento y echada de una parte a otra.
Aiteitō de en pístei, mēdèn diakrinómenos; ho gar diakrinómenos eoiken klýdōni thalássēs anemizomenō kai rhipizomenō.
μὴ γὰρ οἰέσθω ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὅτι λήμψεταί τι παρὰ τοῦ κυρίου.
7
No piense, pues, quien tal haga, que recibirá cosa alguna del Señor.
Mē gar oiesthō ho anthrōpos ekeinos hoti lēmpsetai ti para tou Kyríou.
ἀνὴρ δίψυχος, ἀκατάστατος ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ.
8
El hombre de doble ánimo es ἀκατάστατος (akatástatos — inestable, inconsistente, sin firmeza) en todos sus caminos.
Anēr dípsychos, akatástatos en pásais tais hodois autou.
Καυχάσθω δὲ ὁ ἀδελφὸς ὁ ταπεινὸς ἐν τῷ ὕψει αὐτοῦ.
9
El hermano que es de humilde condición, gloríese en su exaltación.
Kauchásthō de ho adelphòs ho tapeinòs en tō hýpsei autoû.
ὁ δὲ πλούσιος ἐν τῇ ταπεινώσει αὐτοῦ, ὅτι ὡς ἄνθος χόρτου παρελεύσεται.
10
Pero el rico, en su humillación; porque él pasará como la flor de la hierba.
Ho de ploúsios en tē tapeinōsei autoû, hóti hōs ánthos chórtou pareleúsetai.
ἀνέτειλεν γὰρ ὁ ἥλιος σὺν τῷ καύσωνι καὶ ἐξήρανεν τὸν χόρτον, καὶ τὸ ἄνθος αὐτοῦ ἐξέπεσεν, καὶ ἡ εὐπρέπεια τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἀπώλετο· οὕτως καὶ ὁ πλούσιος ἐν ταῖς πορείαις αὐτοῦ μαρανθήσεται.
11
Porque cuando sale el sol con calor abrasador, la hierba se seca, su flor se cae, y perece su hermosa apariencia; así también se marchitará el rico en todas sus empresas.
Anéteilen gar ho hḗlios syn tō kaúsōni kai exḗranen ton chórton, kai to ánthos autoû exépesen, kai hē euprépeia tou prosṓpou autoû apṓleto; hoútōs kai ho ploúsios en tais poreíais autoû maranthḗsetai.
Μακάριος ἀνὴρ ὃς ὑπομένει πειρασμόν, ὅτι δόκιμος γενόμενος λήμψεται τὸν στέφανον τῆς ζωῆς, ὃν ἐπηγγείλατο τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν.
12
Bienaventurado el hombre que soporta la prueba; porque cuando haya resistido la prueba, recibirá la στέφανον (stéphanon — corona, recompensa del vencedor) de la vida, que Dios ha prometido a los que le aman.
Makários anēr hos hypoménei peirasmón, hóti dókimos genómenos lḗmpsetai ton stéphanon tēs zōēs, hon epēngeílato tois agapōsin autón.
Μηδεὶς πειραζόμενος λεγέτω ὅτι ἀπὸ θεοῦ πειράζομαι· ὁ γὰρ θεὸς ἀπείραστός ἐστι κακῶν, πειράζει δὲ αὐτὸς οὐδένα.
13
Cuando alguno es tentado, no diga que es tentado de Dios; porque Dios no puede ser tentado por el mal, ni Él tienta a nadie.
Mēdeìs peirazómenos legetō hóti apò Theoû peirázomai; ho gar Theòs apeírastos estin kakōn, peirázei de autòs oudéna.
ἕκαστος δὲ πειράζεται ὑπὸ τῆς ἰδίας ἐπιθυμίας ἐξελκόμενος καὶ δελεαζόμενος.
14
Sino que cada uno es tentado, cuando de su propia ἐπιθυμίας (epithymías — deseo intenso, codicia, pasión desordenada) es atraído y seducido.
Hékastos de peirázetai hypò tēs idías epithymías exelkómenos kai deleazómenos.
εἶτα ἡ ἐπιθυμία συλλαβοῦσα τίκτει ἁμαρτίαν· ἡ δὲ ἁμαρτία ἀποτελεσθεῖσα ἀποκύει θάνατον.
15
Entonces la ἐπιθυμία (epithymía — deseo desordenado), después que ha concebido, da a luz el pecado; y el pecado, siendo consumado, produce muerte.
Eîta hē epithymía syllaboûsa tíktei hamartían; hē de hamartía apotelestheîsa apokýei thánaton.
Μὴ πλανᾶσθε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί.
16
Amados hermanos míos, no os engañéis.
Mē planâsthe, adelphoí mou agapētoí.
Πᾶσα δόσις ἀγαθὴ καὶ πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθέν ἐστι καταβαῖνον ἀπὸ τοῦ πατρὸς τῶν φώτων, παρ’ ᾧ οὐκ ἔνι παραλλαγὴ ἢ τροπῆς ἀποσκίασμα.
17
Toda buena dádiva y todo don perfecto desciende de lo alto, del πατρὸς τῶν φώτων (patròs tōn phōtōn — Padre de las luces), en el cual no hay mudanza, ni sombra de variación.
Pâsa dósis agathḕ kai pân dṓrēma téleion ánōthen esti katabaînon apò tou patròs tōn phōtōn, par’ hō ouk éni parallagḕ ē tropēs aposkíasma.
Βουληθεὶς ἀπεκύησεν ἡμᾶς λόγῳ ἀληθείας, εἰς τὸ εἶναι ἡμᾶς ἀπαρχήν τινα τῶν αὐτοῦ κτισμάτων.
18
Él, de su voluntad, nos hizo nacer por la λόγῳ ἀληθείας (lógō alētheías — palabra de verdad), para que seamos como ἀπαρχήν (aparchḗn — primicias, primeros frutos consagrados a Dios) de sus criaturas.
Boulētheìs apekýēsen hēmâs lógō alētheías, eis tò eînai hēmâs aparchḗn tina tōn autoû ktismátōn.
Ἴστε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί· ἔστω δὲ πᾶς ἄνθρωπος ταχὺς εἰς τὸ ἀκοῦσαι, βραδὺς εἰς τὸ λαλῆσαι, βραδὺς εἰς ὀργήν.
19
Por esto, mis amados hermanos, todo hombre sea pronto para oír, tardo para hablar, tardo para airarse.
Íste, adelphoí mou agapētoí; éstō de pâs ánthrōpos tachýs eis tò akoûsai, bradýs eis tò lalēsai, bradýs eis orgḗn.
ὀργὴ γὰρ ἀνδρὸς δικαιοσύνην θεοῦ οὐκ ἐργάζεται.
20
Porque la ὀργὴ (orgḗ — ira, enojo, indignación descontrolada) del hombre no obra la δικαιοσύνην (dikaiosýnēn — justicia, rectitud conforme a Dios) de Dios.
Orgḕ gar andròs dikaiosýnēn Theoû ouk ergázetai.
Διὸ ἀποθέμενοι πᾶσαν ῥυπαρίαν καὶ περισσείαν κακίας, ἐν πραΰτητι δέξασθε τὸν ἔμφυτον λόγον τὸν δυνάμενον σῶσαι τὰς ψυχὰς ὑμῶν.
21
Por lo cual, desechando toda inmundicia y abundancia de malicia, recibid con mansedumbre la ἔμφυτον λόγον (émphyton lógon — palabra implantada, sembrada en el interior), la cual puede salvar vuestras almas.
Dió apothémenoi pâsan rhyparían kai perisseían kakías, en praýtēti déxasthe tòn émphyton lógon tòn dynámenon sōsai tas psychàs hymōn.
Γίνεσθε δὲ ποιηταὶ λόγου καὶ μὴ ἀκροαταὶ μόνον, παραλογιζόμενοι ἑαυτούς.
22
Pero sed ποιηταὶ (poiētaí — hacedores, practicantes) de la palabra, y no tan solamente oidores, engañándoos a vosotros mismos.
Gínesthe de poiētai lógou kai mē akroatai mónon, paralogizómenoi heautoús.
Ὅτι εἴ τις ἀκροατὴς λόγου ἐστὶν καὶ οὐ ποιητής, οὗτος ἔοικεν ἀνδρὶ κατανοοῦντι τὸ πρόσωπον τῆς γενέσεως αὐτοῦ ἐν ἐσόπτρῳ.
23
Porque si alguno es oidor de la palabra pero no hacedor de ella, éste es semejante al hombre que considera en un espejo su rostro natural.
Hóti ei tis akroatḕs lógou estin kai ou poiētḗs, hoûtos éoiken andrì katanooûnti tò prósōpon tēs genéseōs autoû en esóptrō.
κατενόησεν γὰρ ἑαυτὸν καὶ ἀπελήλυθεν, καὶ εὐθέως ἐπελάθετο ὁποῖος ἦν.
24
Porque él se considera a sí mismo, y se va, y luego olvida cómo era.
Katenóēsen gar heautòn kai apelḗlythen, kai euthéōs epelátheto hopoîos ēn.
Ὁ δὲ παρακύψας εἰς νόμον τέλειον τὸν τῆς ἐλευθερίας καὶ παραμείνας, οὐκ ἀκροατὴς ἐπιλησμονῆς γενόμενος ἀλλὰ ποιητὴς ἔργου, οὗτος μακάριος ἐν τῇ ποιήσει αὐτοῦ ἔσται.
25
Mas el que mira atentamente en la νόμον τέλειον (nómon téleion — ley perfecta), la τῆς ἐλευθερίας (tēs eleutherías — de la libertad), y persevera en ella, no siendo oidor olvidadizo, sino hacedor de la obra, éste será bienaventurado en lo que hace.
Ho de parakýpsas eis nómon téleion tòn tēs eleutherías kai paraméinas, ouk akroatḕs epilēsmonēs genómenos allà poiētḕs érgou, hoûtos makários en tē poiḗsei autoû éstai.
Εἴ τις δοκεῖ θρῆσκος εἶναι μὴ χαλιναγωγῶν γλῶσσαν αὐτοῦ, ἀλλὰ ἀπατῶν καρδίαν αὐτοῦ, τούτου μάταιος ἡ θρησκεία.
26
Si alguno se cree religioso entre vosotros, y no refrena su lengua, sino que engaña su corazón, la religión del tal es vana.
Ei tis dokeî thrēskos eînai mē chalinagōgōn glōssan autoû, allà apatōn kardían autoû, toútou mátaios hē thrēskeía.
θρησκεία καθαρὰ καὶ ἀμίαντος παρὰ τῷ θεῷ καὶ πατρὶ αὕτη ἐστίν, ἐπισκέπτεσθαι ὀρφανοὺς καὶ χήρας ἐν τῇ θλίψει αὐτῶν, ἄσπιλον ἑαυτὸν τηρεῖν ἀπὸ τοῦ κόσμου.
27
La religión pura y sin mácula delante de Dios el Padre es esta: visitar a los huérfanos y a las viudas en sus tribulaciones, y guardarse sin mancha del mundo.
Thrēskeía katharà kai amíantos parà tō Theō kai Patrì hautē estín, episképtesthai orphanoùs kai chēras en tē thlípsei autōn, áspilon heautòn tēreîn apò tou kósmou.
📖 Nota de Estudio
σοφία (sophía) no es simplemente conocimiento. En el pensamiento bíblico es la capacidad dada por Dios para discernir, decidir y actuar conforme a Su voluntad.
Santiago enseña que cuando atravesamos pruebas, la primera respuesta del creyente no debe ser la queja, sino la búsqueda de sabiduría divina.
πίστις (pístis) implica confianza activa. No se trata solamente de creer que Dios existe, sino de depender plenamente de Él.
La expresión δίψυχος (dípsychos — de doble alma o doble ánimo) aparece pocas veces en el Nuevo Testamento. Describe a una persona dividida entre la confianza en Dios y la confianza en sí misma o en el mundo.
Santiago enseña que la fe madura produce estabilidad. Quien confía plenamente en Dios permanece firme aun cuando las circunstancias cambian.
📖 Nota de Estudio
δοῦλος (doûlos) = siervo, esclavo voluntario.
Santiago no se presenta como hermano de Jesús, sino como siervo de Dios y del Señor Jesucristo. Esto revela que la verdadera autoridad espiritual no nace del parentesco, del título ni de la posición, sino de la rendición al Señor.
πειρασμοῖς (peirasmoîs) = pruebas.
Las pruebas no siempre son señal de abandono, sino procesos donde Dios examina, forma y fortalece la fe. La prueba revela lo que hay dentro del corazón y produce perseverancia.
ὑπομονή (hypomonḗ) = paciencia perseverante.
No significa pasividad, sino firmeza bajo presión. Es la capacidad espiritual de permanecer fiel mientras Dios completa Su obra en nosotros.
τέλειοι (téleioi) = maduros.
No habla de perfección sin errores, sino de madurez espiritual. Dios no solo quiere sacarnos de la prueba; quiere formar en nosotros un carácter completo, estable e íntegro.