Apocalipsis Capitulo 21
Καὶ εἶδον οὐρανὸν καινὸν καὶ γῆν καινήν· ὁ γὰρ πρῶτος οὐρανὸς καὶ ἡ πρώτη γῆ ἀπῆλθαν, καὶ ἡ θάλασσα οὐκ ἔστιν ἔτι.
1
Kai eídon ouranòn kainòn kai gēn kainḗn; ho gar prōtos ouranòs kai hē prṓtē gē apḗlthan, kai hē thálassa ouk éstin éti.
Vi un ouranòn kainón (cielo nuevo) y una gē kainḗ (tierra nueva), porque lo primero pasó, y el mar ya no existía.
Καὶ τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν Ἰερουσαλὴμ καινὴν εἶδον καταβαίνουσαν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τοῦ θεοῦ.
2
Kai tēn pólin tēn hagían Ierousalḕm kainḕn eídon katabaínousan ek tou ouranoû apò tou Theoû.
Vi la pólin hagían (ciudad santa), la nueva Jerusalén, descendiendo del cielo, preparada como novia.
Ἰδοὺ ἡ σκηνὴ τοῦ θεοῦ μετὰ τῶν ἀνθρώπων, καὶ σκηνώσει μετ’ αὐτῶν.
3
Idou hē skēnḕ tou Theoû metà tōn anthrṓpōn, kai skēnṓsei met’ autōn.
He aquí la skēnḗ (morada/tabernáculo) de Dios con los hombres; Él habitará con ellos.
καὶ ἐξαλείψει πᾶν δάκρυον ἐκ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν, καὶ ὁ θάνατος οὐκ ἔσται ἔτι.
4
kai exaleípsei pan dákryon ek tōn ophthalmōn autōn, kai ho thánatos ouk éstai éti.
Él enjugará toda lágrima; no habrá más thánatos (muerte), ni llanto ni dolor.
Ἰδοὺ καινὰ ποιῶ πάντα.
5
Idou kaina poiō pánta.
He aquí, yo hago kainá (nuevas) todas las cosas.
Ἐγώ εἰμι τὸ Ἄλφα καὶ τὸ Ὦ.
6
Egṓ eimi to Álpha kai to Ō.
Yo soy el Álpha kai Ō (principio y fin). Al sediento daré gratuitamente del agua de la vida.
ὁ νικῶν κληρονομήσει ταῦτα.
7
ho nikōn klēronomḗsei taûta.
El que nikōn (vence) heredará todas las cosas, y yo seré su Dios.
τοῖς δὲ δειλοῖς καὶ ἀπίστοις... τὸ μέρος αὐτῶν ἐν τῇ λίμνῃ τῇ καιομένῃ πυρὶ.
8
tois de deiloîs kai apístois... to méros autōn en tē límnē tē kaioménē pyrí.
Pero los incrédulos tendrán su parte en el pýr (fuego), la segunda muerte.
Δεῦρο, δείξω σοι τὴν νύμφην τὴν γυναῖκα τοῦ ἀρνίου.
9
Deûro, deíxō soi tēn nýmphēn tēn gynaîka tou arníou.
Ven, te mostraré a la nýmphē (novia), la esposa del Cordero.
καὶ ἤνεγκέν με... καὶ ἔδειξέν μοι τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν Ἰερουσαλήμ.
10
kai ēnenkén me... kai édeixén moi tēn pólin tēn hagían Ierousalḗm.
Me mostró la gran ciudad santa, Jerusalén, descendiendo del cielo con la gloria de Dios.
ἔχουσαν τὴν δόξαν τοῦ θεοῦ· ὁ φωστὴρ αὐτῆς ὅμοιος λίθῳ τιμιωτάτῳ, ὡς λίθῳ ἰάσπιδι κρυσταλλίζοντι.
11
échousan tēn dóxan tou Theoû; ho phōstḕr autēs hómoios líthō timiōtátō, hōs líthō iáspidi krystallízonti.
Tenía la dóxa (gloria) de Dios, y su resplandor era como piedra preciosa, como iáspis (jaspe) cristalino.
ἔχουσα τεῖχος μέγα καὶ ὑψηλόν, ἔχουσα πυλῶνας δώδεκα καὶ ἀγγέλους δώδεκα.
12
échousa teîchos méga kai hypsēlón, échousa pylōnas dṓdeka kai angélous dṓdeka.
Tenía un teîchos (muro) grande y alto, con doce puertas y doce ángeles.
ἀπὸ ἀνατολῆς πυλῶνες τρεῖς, καὶ ἀπὸ βορρᾶ πυλῶνες τρεῖς, καὶ ἀπὸ νότου πυλῶνες τρεῖς, καὶ ἀπὸ δυσμῶν πυλῶνες τρεῖς.
13
apò anatolēs pylōnes treîs...
Tres puertas al oriente, tres al norte, tres al sur y tres al occidente.
καὶ τὸ τεῖχος τῆς πόλεως ἔχων θεμελίους δώδεκα, καὶ ἐπ’ αὐτῶν δώδεκα ὀνόματα τῶν ἀποστόλων.
14
kai to teîchos tēs póleōs échōn themelíous dṓdeka...
El muro tenía doce themelíous (cimientos), con los nombres de los apóstoles del Cordero.
καὶ ὁ λαλῶν μετ’ ἐμοῦ εἶχεν μέτρον κάλαμον χρυσοῦν.
15
kai ho lalōn met’ emoû eichen métron kálamon chrysoun.
El que hablaba conmigo tenía una vara de chrysón (oro) para medir la ciudad.
καὶ ἡ πόλις τετράγωνος κεῖται... τὸ μῆκος καὶ τὸ πλάτος καὶ τὸ ὕψος αὐτῆς ἴσα ἐστίν.
16
kai hē pólis tetrágōnos keîtai... to mēkos kai to plátos kai to hýpsos autēs ísa estin.
La ciudad es tetrágōnos (cuadrada), y su largo, ancho y alto son iguales.
καὶ ἐμέτρησεν τὸ τεῖχος αὐτῆς ἑκατὸν τεσσαράκοντα τεσσάρων πηχῶν, μέτρον ἀνθρώπου, ὅ ἐστιν ἀγγέλου.
17
kai emétrēsen to teîchos autēs hekatòn tessarákonta tessárōn pēchōn, métron anthrṓpou, ho estin angélou.
Y midió su teîchos (muro): ciento cuarenta y cuatro pēchōn (codos), medida de hombre, que es también de ángel.
καὶ ἡ ἐνδόμησις τοῦ τείχους ἰάσπις, καὶ ἡ πόλις χρυσίον καθαρὸν ὅμοιον ὑάλῳ καθαρῷ.
18
kai hē endómēsis tou teíchous iáspis, kai hē pólis chrysíon katharón hómoion hyálō katharō.
El muro era de iáspis (jaspe), y la ciudad de chrysíon katharón (oro puro), como vidrio transparente.
οἱ θεμέλιοι τοῦ τείχους τῆς πόλεως παντὶ λίθῳ τιμίῳ κεκοσμημένοι· ὁ θεμέλιος ὁ πρῶτος ἴασπις, ὁ δεύτερος σάπφειρος, ὁ τρίτος χαλκηδών, ὁ τέταρτος σμάραγδος.
19
hoi themélioi tou teíchous tēs póleōs pantì líthō timíō kekosmēménoi; ho themélios ho prōtos iáspis, ho deúteros sáppheiros, ho trítos chalkēdṓn, ho tétartos smáragdos.
Los themelíoi (cimientos) del muro estaban adornados con piedras preciosas: iáspis (jaspe), sáppheiros (zafiro), chalkēdṓn (calcedonia) y smáragdos (esmeralda).
ὁ πέμπτος σαρδόνυξ, ὁ ἕκτος σάρδιον, ὁ ἕβδομος χρυσόλιθος, ὁ ὄγδοος βήρυλλος, ὁ ἔνατος τοπάζιον, ὁ δέκατος χρυσόπρασος, ὁ ἑνδέκατος ὑάκινθος, ὁ δωδέκατος ἀμέθυστος.
20
ho pémptos sardónyx, ho héktos sárdion, ho hébdomos chrysólithos, ho ógdoos bḗryllos, ho énatos topázion, ho dékatos chrysóprasos, ho hendékatos hyákinthos, ho dōdékatos améthystos.
El quinto sardónyx (ónice), el sexto sárdion (cornalina), el séptimo chrysólithos (crisólito), el octavo bḗryllos (berilo), el noveno topázion (topacio), el décimo chrysóprasos (crisoprasa), el undécimo hyákinthos (jacinto), el duodécimo améthystos (amatista).
καὶ οἱ δώδεκα πυλῶνες δώδεκα μαργαρῖται· ἀνὰ εἷς ἕκαστος τῶν πυλώνων ἦν ἐξ ἑνὸς μαργαρίτου· καὶ ἡ πλατεῖα τῆς πόλεως χρυσίον καθαρὸν ὡς ὕαλος διαυγής.
21
kai hoi dṓdeka pylōnes dṓdeka margarîtai; anà heîs hékastos tōn pylṓnōn ēn ex henòs margarítou; kai hē plateîa tēs póleōs chrysíon katharòn hōs hýalos diaugḗs.
Las doce puertas eran doce margarîtai (perlas), cada puerta hecha de una sola perla; y la calle de la ciudad era de chrysíon katharón (oro puro), transparente como vidrio.
καὶ ναὸν οὐκ εἶδον ἐν αὐτῇ, ὁ γὰρ κύριος ὁ θεὸς ὁ παντοκράτωρ ναὸς αὐτῆς ἐστιν.
22
kai naòn ouk eídon en autē, ho gar Kýrios ho Theòs ho Pantokrátōr naòs autēs estin.
No vi naós (templo), porque el Señor Dios Pantokrátōr es su templo.
καὶ ἡ πόλις οὐ χρείαν ἔχει τοῦ ἡλίου οὐδὲ τῆς σελήνης, ἡ γὰρ δόξα τοῦ θεοῦ ἐφώτισεν αὐτήν.
23
kai hē pólis ou chreían échei tou hēlíou oudè tēs selḗnēs, hē gar dóxa tou Theoû ephṓtisen autēn.
No necesita sol ni luna, porque la dóxa (gloria) de Dios la ilumina.
καὶ περιπατήσουσιν τὰ ἔθνη διὰ τοῦ φωτὸς αὐτῆς, καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς φέρουσιν τὴν δόξαν αὐτῶν εἰς αὐτήν.
24
kaì peripatḗsousin ta éthnē diá tou phōtòs autēs, kaì hoi basileîs tēs gēs phérousin tēn dóxan autōn eis autḗn.
Y las éthnē (naciones) andarán a la luz de ella, y los reyes de la tierra traerán su dóxa (gloria, honor) a la ciudad.
καὶ οἱ πυλῶνες αὐτῆς οὐ μὴ κλεισθῶσιν ἡμέρας· νὺξ γὰρ οὐκ ἔσται ἐκεῖ.
25
kaì hoi pylōnes autēs ou mē kleisthōsin hēméras; nýx gàr ouk éstai ekei.
Sus pylōnes (puertas) nunca serán cerradas de día, porque allí no habrá nýx (noche).
καὶ οἴσουσιν τὴν δόξαν καὶ τὴν τιμὴν τῶν ἐθνῶν εἰς αὐτήν.
26
kaì oísousin tēn dóxan kaì tēn timḗn tōn ethnōn eis autḗn.
Y traerán a ella la dóxa (gloria) y la timḗ (honra, valor) de las naciones.
καὶ οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς αὐτὴν πᾶν κοινόν... εἰ μὴ οἱ γεγραμμένοι ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς ζωῆς τοῦ ἀρνίου.
27
kai ou mē eisélthē eis autēn pan koinón... ei mē hoi gegramménoi en tō biblíō tēs zōēs tou arníou.
Nada impuro entrará, solo los inscritos en el biblíon tēs zōēs (Libro de la Vida) del Cordero.
Resumen – Apocalipsis Capítulo 21
Juan contempla un kainón ouranón (cielo nuevo) y una kainḗn gēn (tierra nueva), porque la primera creación pasó. Dios no restaura lo viejo, sino que crea algo completamente renovado y glorioso.
Desciende la Hierousalḗm kainḗ (Nueva Jerusalén), preparada como una nýmphē (novia) adornada para su esposo, representando al pueblo redimido viviendo eternamente con Dios.
Se oye una gran voz que declara que el skēnḗ tou Theoû (tabernáculo de Dios) está ahora con los hombres. Ya no hay separación: Dios habita cara a cara con su pueblo.
Él enjuga toda lágrima; desaparecen la thánatos (muerte), el llanto, el dolor y el sufrimiento, porque las primeras cosas pasaron para siempre.
El Señor proclama: «Yo hago nuevas todas las cosas». Los vencedores heredan la vida eterna, pero los incrédulos enfrentarán la deúteros thánatos (segunda muerte).
La ciudad resplandece con la dóxa (gloria) de Dios, con muros, puertas y fundamentos que simbolizan la plenitud del pueblo de Dios. Sus calles son de oro puro y sus cimientos de piedras preciosas.
No hay naós (templo), porque el Señor y el Cordero son su templo; no hay sol ni luna, porque el Cordero es su luz eterna.
Nada impuro entra allí; sólo los inscritos en el biblíon tēs zōēs (libro de la vida) habitan en la presencia eterna de Dios.
Mensaje central: Dios restaura completamente la creación y vive para siempre con su pueblo, en un reino sin pecado, sin muerte y lleno de su gloria.